Maaike van Pelt

Dat je verleden je gedrag bepaalt, weet ik uit de eerste hand!

En dat je zelf bij machte bent het tij te keren, weet ik ook uit de eerste hand.

Als kind ben ik 6 jaar lang, van mijn 6e tot mijn 12e, misbruikt door de buurman, die een goede huisvriend was, terwijl mijn moeder ervan op de hoogte was. Dat gegeven heeft mij als persoon gevormd.Mijn moeder heeft hem niet op zijn gedrag willen aanspreken omdat zijn vrouw haar beste vriendin was. Mijn moeder wilde het gezin van haar beste vriendin niet kapot maken. (Waar ik nu sta begrijp ik waar mijn moeder vandaan komt en heb ik haar dit handelen, of eigenlijk juist niet handelen, kunnen vergeven.)

Als meisje van 6 was ik voor mijn overleving afhankelijk van de volwassenen om me heen. De buurman was zogenoemd ‘goed volk’. Heel verwarrend voor mij. Ik heb op meerdere momenten aangegeven dat ik iets niet wilde, maar daar werd door meerdere volwassenen niet naar geluisterd. Ik had als kind simpelweg te luisteren naar de volwassenen, want ik was van hun afhankelijk voor mijn overleving.
Ik kreeg thuis vooral te horen wat een geweldige lieve, goede vent die buurman was.

Toen ik nog op de basisschool zat, lunchte ik regelmatig alleen thuis, met de gordijnen dicht, in het donker, zodat de buurman niet kon zien dat ik alleen thuis was. Als hij langs kwam lopen en door het raam probeerde te gluren, ging ik achter de bank liggen zodat hij me niet kon zien. Ik was dan ook vaak bij vriendinnetjes aan het bedelen of ik bij hun mocht komen lunchen, om maar niet thuis te hoeven zijn en dus geen gevaar te lopen. Wat vond ik dat verschrikkelijk, maar ik deed het toch, want ik moest mezelf veilig stellen.

Ik leefde in constante angst, had van jongs af aan continu een knoop in mijn maag, een misselijk, gespannen, gevoel. Omdat dat constant was, dacht ik dat het normaal was en dat iedereen dat had.
Richting de buitenwereld deed ik alsof er niets aan de hand was met mij. Ik gedroeg me zoveel mogelijk als een doorsnee meisje en dat wilde ik ook het allerliefst zijn.

Het zijn niet eens zozeer de (seksuele) handelingen die mij als kind beschadigd hebben. Het was vooral de angst waarin ik leefde die voor mij de grootste gevolgen had.Angst heeft het grootste deel van mijn leven overheerst.
Als kind heb ik mij uitgesproken. Verteld wat er gaande was en dat ik dat niet wilde.Er werd echter niet naar mij geluisterd en er werd gedaan alsof het allemaal normaal was en erbij hoorde. Ik werd niet gehoord of gezien.

Angst heeft mijn leven grotendeels overheerst

Aan overtuigingen en gewoonten heb ik zodoende al in mijn vroege jeugd geleerd:

1.  Ik ben niet belangrijk/waardevol en niet goed genoeg (om zuinig op te zijn).

2. Het heeft geen zin om je uit te spreken/voor jezelf op te komen. Mijn mening of gevoel doet er  niet toe.

3. Grenzen aangeven heeft geen zin, want anderen vinden ze toch niet belangrijk.

4. Ik sta er alleen voor in mijn leven.

5. Niemand is te vertrouwen en mannen in het bijzonder niet.

6. Ik moet het anderen naar de zin maken, ongeacht wat ik zelf wil.

7. Als ik me maar zo klein mogelijk maak en me verstop, ben ik veilig. Niet op de voorgrond treden dus!

8. Ik moet altijd alert en op mijn hoede zijn, ook in ‘vertrouwde omgeving’.

9.  Ik moet alles goed doen. (dan beschermen ze me misschien wél)

10. Angst is normaal. Iets dat ik continu, als een knoop in mijn maag, voel.

11. Je hangt je vuile was niet buiten.
Ik deed van jongs af aan al alsof er met mij niets aan de hand was. Mijn problemen had ik in een kast achter grote, logge deuren opgeborgen, twintig dikke sloten erop en ik praatte nergens over. Er was met mij niks mis! Ik was de beste in mooi weer spelen. Intussen was ik constant bezig mijn hoofd boven water te houden en lukte het mij niet om echte, betekenisvolle, relaties aan te gaan. Ook al wilde ik dat nog zo graag. Ik was altijd alert. Altijd angstig en altijd in vecht-of-vluchtmodus. Seksueel was ik er fysiek bij, maar geestelijk fladderde ik weg.

Uiterlijk leidde ik mijn leven net zoals ieder ander en was ik heel normaal.Ondertussen ging ik van binnen kapot en had ik de grootste moeite mijn kop boven water te houden en de wereld (en mezelf) te snappen.Rond mijn 30e had ik mijn leven ontzettend volgepropt met dingen die vanuit de buitenwereld van mij verwacht werden en dingen die ik van mezelf verwachtte. En geloof me, voor mij was het niet snel goed genoeg.Toen kreeg ik mijn eerste burn-out.Na een paar weken thuis van het werk en het schrappen van een studie die ik naast mijn fulltime baan in het onderwijs deed, hervatte ik mijn werk en ging het weer zogenaamd ‘goed’ met mij. Ik liep echter nog steeds op mijn tenen mijn in-ontkenning-zijnde-met-mij-is-niks-mis-hoofd boven water te houden.Zeker tot aan mijn 40e heb ik een enorme prestatiedrang gevoeld. Alsof ik wilde zeggen: “kijk, mam, hoe goed ik ben/hoeveel ik doe/wat een mooie en waardevolle dingen ik doe. Kun je nu dan wel van me houden?”Continu was ik onbewust bezig de goedkeuring van mijn moeder te krijgen. Maar voor haar was het niet snel goed. (Goh, van wie zou IK dat nou hebben?🤔) Ze had altijd iets op of aan te merken en dat heeft een hele diepe wond geslagen.

Tijd om op te ruimen!

Rond mijn 41e kreeg ik mijn 2e burn-out en toen was het echt goed mis. Ik wist dat ik mezelf nu echt bij kop en kont moest pakken, anders zou ik alleen nog maar verder afglijden.Ik had een heel fijn leven opgebouwd met mijn grote liefde en zijn twee kinderen, al mijn mannen, en dat wilde ik graag behouden.
En toch ging ik nog steeds niks met mijn verleden doen.
Dat was nog te eng en te confronterend.Ik ging allerlei opleidingen en cursussen doen om richting te vinden in mijn leven. Er moest iets veranderen, maar ik zocht het nog wel buiten mezelf.
Ik ging van Pubercoaching naar Reiki, naar Touch of Matrix, Verzamelpuntcorrecties, Logosynthese, Emotion Code… om uiteindelijk, zo’n 2 jaar later, in aanraking te komen met FasterEFT.

En dát heeft mijn leven radicaal veranderd.Ik kreeg een proefsessie aangeboden door een kennis en was dusdanig onder de indruk dat ik dit écht wilde leren. Ik realiseerde me toen dat dit weleens dé manier zou kunnen zijn waarop ik mijn verleden achter me kon laten.Ik wist al dat een psycholoog of psychiater voor mij niet zou werken, want praten over mijn verleden kon ik letterlijk, fysiek, niet.Als ik er alleen al over dacht om erover te praten, dan kreeg ik het ijskoud, begon ik te bibberen en te klappertanden en kwam er geen woord meer verstaanbaar uit mijn mond.In FasterEFT hoefde ik gelukkig niet te praten over wat er was gebeurd.Tijdens de opleiding tot FasterEFT practitioner moest ik vele sessies uitwisselen met mede-practitioners in opleiding. Gelukkig had ik al gauw een legertje van geweldige practitioners om me heen verzameld, die ieder op hun beurt stukjes van mijn verleden met mij samen hebben opgeruimd.Wat dat ‘opruimen’ inhoudt is dat je niet zozeer je verhaal vertelt, maar simpelweg kijkt naar de manier waarop herinneringen opgeslagen liggen in je brein en welke betekenis je eraan geeft.Dát kun je veranderen en ombuigen in je voordeel en dát geeft rust.Je weet na het opruimen nog precies wat er gebeurd is, maar hebt niet meer de gruwelijke beelden, geluiden, gevoelens (geur en smaak) die daarbij horen in je hoofd en in je lijf.Ja, dat was zwaar, zeker in het begin toen er nog erg veel op te ruimen viel. En soms vond ik het lang duren en zag ik het even niet meer zitten. Er was ook gewoon erg veel om op te ruimen. Ik had 40 jaar lang ellende en belemmerende overtuigingen verzameld. Dat los je niet even in een paar sessies op. Maar ik heb doorgezet, het was nu eenmaal erop of eronder, en deze sessies hebben er wél voor gezorgd dat ik nu in alle eerlijkheid kan zeggen dat ik mijn verleden werkelijk 100% achter me heb gelaten, inclusief alle belemmerende overtuigingen die ik hieraan had overgehouden.

Voor mezelf moeten kiezen

In de periode dat ik aan mezelf aan het werken was en bezig was mijn verleden te verwerken, heb ik wat lastige beslissingen moeten nemen voor mezelf richting mijn familie.Beslissingen die mij niet in dank zijn afgenomen, maar ik kon niet anders.Ik had al een te groot deel van mijn leven geworsteld om mijn hoofd boven water te houden. Ik dreigde kopje onder te gaan.Alle shit van vroeger moest ik gaan aankijken, doorvoelen en loslaten.
Alle herinneringen doorlopen.
Één voor één.

Dit was een zwaar proces en het was niet te doen om tegelijkertijd close contact met mijn familie te hebben met alle triggers die daarmee gemoeid zijn. Ik stond onder hoogspanning.
Ik had tijd nodig om mijn traumatische verleden los te laten en tot vergeving te komen.
Ik had tijd nodig om te werken aan mijn helingsproces.
Ik had tijd nodig om mezelf te vinden/worden/ontdekken.Ik had tijd nodig voor mij.Los van mijn familie. Omdat die er te erg mee vervlochten was en teveel oud zeer triggerde.
Het was pompen of verzuipen.
En ik heb het voor elkaar gekregen.
Het heeft me veel gekost.
De banden met mijn familie zijn verbroken.
Ik ben het zwarte schaap. Degene die alles fout doet en iedereen tekort doet.
Voor mijn familie is het onvergeeflijk dat ik afstand heb genomen en dit keer heel duidelijk voor mezelf heb gekozen.
Voor mijn familie was het uitspreken van wat er gebeurd is een ding dat je gewoon weer opzij kunt schuiven. Ik moet er nu maar gewoon niet meer over zeuren, want geweest is geweest.

Maar het is een onderdeel van mij en het heeft mij gemaakt tot wie ik ben.
Het heeft geleid tot wat ik nu doe.

Mijn familie heeft geen weet van het proces dat ik heb moeten doorlopen om het werkelijk voorbij te laten zijn en niet meer elke dag die hel te herbeleven in al mijn reacties die voortkwamen uit triggers uit mijn jeugd.
Zij hebben geen weet van wat er nodig was voor mij om alles dat mij aangeleerd was weer af te leren. Om mijn brein zo te updaten, dat ik als volwassene kan reageren i.p.v. vanuit het beschadigde kind. Om volledig verantwoordelijkheid te kunnen nemen voor mijn emoties, mijn beslissingen, mijn leven.
Ik probeer het ze ook niet meer uit te leggen want ze zullen het nooit (proberen te) begrijpen.
En ook dat is ok. Op zielsniveau is wat mij betreft alles opgelost en heb ik er vrede mee. Ik begrijp ze vanuit hoe zij in het leven staan en wat hun geschiedenis is. Ik benijd ze niet.
Ik kan van ze houden ondanks dat we niet meer samen kunnen.

Vrijheid en mijn hart volgen

Het resultaat van het loslaten van mijn verleden is voor mij ontzettend positief.
Het heeft mij vele malen sterker gemaakt.
Ik verval niet meer in overlevingsstrategieën. Ik verval niet meer in pleasen. Ik stel anderen niet meer boven mezelf. Ik hou van mezelf zoals ik ben, met al mijn tekortkomingen. Ik ben geen perfectionist meer. Ik mag fouten maken. Ik werk aan mezelf, continu. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. Ik kan namelijk alleen mijzelf en mijn binnenwereld veranderen, meer niet.
Mijn verstand en gevoel zijn op 1 lijn, waardoor mijn innerlijk kompas heel duidelijk aanwezig is en ik haar zonder problemen kan volgen.
Mijn intuïtie is scherper dan ooit en ik verwar haar niet meer met gevoelens in mijn buik die gestoeld zijn op triggers uit het verleden.
Ik ben  niet bang om mijn gevoel te laten zien, om mijn zwaktes te laten zien. Ik voel me geen prooi. Ik voel me beresterk. Ik ben, in mijn voordeel, 180 graden veranderd.

Ik ben geen slachtoffer meer. Ik voel niet meer wat dat kleine meisje voelde. Ik zie de schrikbeelden niet meer die mij al die jaren achtervolgden. Wat er toen is gebeurd, doet er voor mij NU niet meer toe. Ik ben vrij van mijn verleden. Ik voel me vrij en ongeremd. Ik ben waardevol. Ik heb een stem. Ik mag genieten. Ik mag er zijn. Ik weet mijn grenzen en ik weet ze aan te geven.
Die kleine Maaike is geen afgesplitst deel van mij meer. Ze is volledig geïntegreerd in de volwassen Maaike. Haar pijn is erkend, doorvoeld en losgelaten. Mijn pijn is erkend, doorvoeld en losgelaten. We zijn nu samen één en meer dan ooit klaar om ons hart te volgen.

Het is mijn missie om de hoeveelheid liefde in de wereld te vergoten.
Dit doe ik door te helpen pijn en verdriet te verminderen en zo meer ruimte te maken voor liefde.
Wil jij meer ruimte maken voor liefde in jouw leven door pijn en verdriet los te laten?
Stuur een mail naar: maaikevanpelt@hotmail.com en dan maken we een afspraak om de mogelijkheden door te spreken.

Wat anderen zeggen

Het loslaten van bepaalde zaken uit je leven, dat is meestal niet makkelijk. Nu kun je daar een wetenschap van maken en er weken, maanden, misschien wel jaren over doen, óf je gaat naar Maaike. Ook als arts had ik het volste vertrouwen in haar, omdat ik haar visie in het één zijn van lichaam en geest deel en vooral omdat zij heel integer is. Dus heb ik een paar uur met haar en FasterEFT doorgebracht in tranen, lachen, ongeloof en Aha-momentjes, om vervolgens een paar kilo lichter de deur uit te gaan. Dank, Maaike, voor alle mooie inzichten en dat ik los heb kunnen laten.

Manon

I always had the deep inner knowing that life was meant to be a great adventure and that joy was our natural state. And although I knew that we are powerful creators of our own reality and are in charge of our life, I frequently found myself hitting the same brick walls of my core beliefs. It was often painful and it felt like a struggle.

I’m very greatful I found Maaike to coach me. We worked on a regular basis on several issues. She helped me coping with a fear I had for two decades, which I got rid off in just one session. And she assisted me in changing some self-sabotaging beliefs.

She is a great coach – very skillful, smart, gentle, a very good listener and she has a great sense of humor. Her coaching is not only very effective, but light and playful too. And it’s indeed pretty hard to cling to your old painful beliefs when you can’t help but laugh. So the work with Maaike has actually turned out to be a great, joyous adventure of discovering my true, natural, powerful self!

Annette N., Germany

Augustus 2016: Half mei ben ik begonnen met het programma Moeiteloos Gezonder Leven. Nu eind augustus snoep ik nog steeds niet en het kost geen enkele moeite. Ik ben inmiddels al ruim 8 kilo afgevallen. In de supermarkt loop ik door de paden met snoep, koek en zoutjes zonder dat ik zelfs maar de behoefte heb om het te kopen, kaaskoekjes liggen al 2 maanden in de kast. Terwijl ik vroeger altijd meer snoei kocht dat ik van plan was en wat ik in huis had meteen op moest.

Het afvallen gaat nu een stuk langzamer dan in het begin maar ik val nog steeds af. Zelfs na een high tea bijna een week geleden met veel taart en lekker hapjes heb ik geen enkele moeite om weer van snoep af te blijven.

Als ik me heel streng aan het programma zou hebben gehouden zou er nu vast veel meer gewicht af zijn geweest, maar ik eet normaal en dat is voor mij alles wat ik lekker vind alleen een beetje minder. Door dit programma val ik af zonder honger, zonder zelfs trek waarin dan ook. Zelfs een ijsje kan ik makkelijk laten staan.

Het allermooiste is dat eindelijk, na jaren, mijn bloeddruk en cholesterolgehalte binnen de waarde zijn en ik van de medicijnen af ben.

Update juli 2017: We zijn nu een jaar verder en er is nu 18 kilo af. Ik eet nog steeds alles wat ik lekker vind, ook taart als er iemand jarig is. Maar de tussendoortjes zijn er bijna helemaal af. Als ik trek krijg tussen de maaltijden door eet ik een handje noten, fruit of wat crackers. Het trek/honger gevoel dat ik vroeger had als ik na het eten voor de tv ging zitten en ongelimiteerd chips of chocola at is helemaal weg. Volgens mij komt dat omdat dat snoepen meer een gewoonte was dan echte trek. Die gewoonte is door het kloppen doorbroken en hoop ik nooit meer terug te krijgen.

Helena

Ik kan het Stoppen met Drinken Pakket zeer aanraden. Ik drink al sinds mijn pubertijd, en dat werd daarna niet minder. Totdat het na de heerlijke roes steeds meer een beperking werd, bij het opstaan, het werk, bij alles. Ik vond het zelf zo ernstig dat ik me als 40-plusser bij de Jellinek heb aangemeld. Daar vertelden ze me dat ik niet meer zoveel moest drinken en bij moest houden wanneer het mis ging, en waarom. Ik weet niet hoeveel jij drinkt, maar op een gegeven moment is je andere ik slimmer dan jezelf, dus dat zette geen zoden aan de dijk. Ze zeggen daar dat ze de symptomen willen aanpakken en niet kijken naar oorzaken, ik begreep dat toen al niet zo. Na alle (dagelijkse) voornemens en zo’n Jellinek ervaring heb je dan niet zoveel hoop meer, totdat Maaike op mijn pad kwam. Zij kon iets doen met mijn onderbewuste. Ik dacht: baat het niet, dan schaadt het niet, laat ik het proberen. En verdraaid, het werkte. Na de eerste weken werd het effect even wat minder, dus wat herhaalsessies waren wel nodig. Daarna ging het toch steeds weer beter. Als verstokte drinker, zeg maar alcoholist, was ik dus niet na een paar sessies al klaar, maar nu kan ik zeggen dat ik een gelegenheidsdrinker ben geworden die wel wat in het weekend drinkt en er verder niet meer naar taalt. En dat is echt ongelooflijk. Hiervoor dronk ik per dag (!) een paar flessen wijn leeg. Ik kan me dat nu echt niet meer voorstellen. Dank je wel Maaike voor dit herwonnen gevoel van vrijheid in mijn leven en dat het mogelijk is om nu bij gelegenheden nog wat te drinken zonder weer die alcoholist te worden. Als ik dit als zware drinker niet zelf had ervaren, had ik dit nooit geloofd. En als jij een zware drinker bent, herken je dit en snap je ook niet dat dit kan. Give it a try!

Mara

De FasterEFT behandeling tegen mijn naaldenangst en hoogtevrees heb ik als heel positief ervaren. Tijdens de behandeling gebeurde er van alles in mijn hoofd en daarna was de angst helemaal weg. Zelfs een naald op tv kon ik amper naar kijken en zowaar kwam er gister één voorbij op tv en ik schoot niet in een kramp. 🙂

Michael

Ik heb gisteren een Skype-sessie met Maaike gedaan. Het zat mij al een half jaar dwars dat een trainer iets gedaan had wat niet door de beugel kon: iemand publiekelijk aan de schandpaal nagelen op sociaal media. Bij het kloppen bleek dat daaronder de kwestie lag dat ik vijf jaar geleden iets vergelijkbaars had meegemaakt. Het zat mij zo hoog dat ik het een 9,5 op de schaal van 1-10 gaf. Na een paar minuten (5-10 minuten) voelde ik zoveel opluchting dat het beklemmende gevoel in mijn lichaam volledig verdwenen was; hoe goed ik ook zocht, ik kon het niet vinden. Ik kwam ook tot het inzicht dat het samenhing met mijn groot gevoel voor rechtvaardigheid. Ik wil graag iets aan onrecht doen, maar dat kan niet wanneer persoonlijke issues ermee vermengd raken en het vertroebelen. Nu kan ik -omdat het losgekoppeld is-  ook zuiverder en op een passendere manier reageren, zonder dat het met mij op de loop gaat. Ook kan ik nu kiezen of ik wel of niet een gesprek, kwestie of issue aanga. Niet alles is mijn gevecht. Die emoties belemmerden mij om actie te ondernemen (haar aanspreken), maar ook belemmerden zij mij om te doen wat ik op werkgebied zou willen doen. Dit effect had ik niet verwacht!

Mieke